مىباشد . عوامل گوناگون عادى و غير عادى و غير مترقبه در زندگى وزندگانى ما تأثير دارند ، ولى اگر بناى ما بر پركارى با تفسيرى كه نموديم و بر اساس يك هدف مستمر انسانى استوار باشد مىشود حتى در نظام تنازع در بقاء مثبت تر و انسانى تر پايدارى نموده و خدمت نيكوتر به خود و مردم نمود . بسيار تفاوت دارد كه به عنوان يك زنده جان ، بيكارى و بى هدفى را بپذيريم و يا به عنوان انسان سرگردان و سردرگم در تاريكى راه برويم و يا مانند كودكان به بازيچه و ملعبه دل خوش داريم ، يا به عنوان يك موجود برتر و مقاوم ، تغيير دهنده و متكى بر استعداد عالى خود به پركارى نه به حساب سال هاى عمركه به ساعات آن ، عمر خود را بگذرانيم و در مقابل صرف ساعات عمر ، حساس باشيم كه بدون دست آورد هاى متصلِ به اهداف كلى و دراز مدت زندگانى نگذرند . در حديثى معتبر رسيده است‌كسىكه دو روزش مساوى باشد ، مغبون و خسارت مند است ؛ و هركس روز دوم او بهتر دو روز باشد مغبوط و مستحق غبطه ديگران است ؛ و هر كس روز دوم او بدترين روز او باشد ملعون است ، هركس زيادت ( خوبى و خير را ) در خود نبيند رو به نقصان وكمبودى است ، و هركسى كه رو به كمىباشد مرگ براى او بهتر از زندگانى است ( و يا مردن براى او بهتر از زندگى است ) . اين حديث را كلينى و صدوق از امام صادق ( ع ) نقل كرده اند و سند صدوق معتبر است ، صاحب نظران جاه رسيده دوست ندارند عمر خود را به سال و ماه حساب كنند كه نيكو مىدانند به ساعت و دقيقه حساب شود ، اگر هيزم و اشياى ارزان قيمت به خروار قيمت گزارى مىشود ، طلا به‌گرام و نخود و يا مثقال قيمت گزارى و فروخته مىشود ، عمر آدمى به مراتب از طلا با ارزش تر و از همه نعمت هاى مادى گران بها ، گران تر مىباشد .